Şeddâd İbni Evs (Radıyallahu anh) dan rivâyete göre, Efendimiz (Sallallahu aleyhi ve sellem), Seyyidü’l-İstiğfâr (istiğfârların efendisi) hakkında şöyle buyurdu: "İnsan akşama girerken bu duâyı okuduğu zaman, o gece ölürse cennete girer yahut cennet ehlinden olur. Bu duâyı sabaha girerken okuduğu zaman da o günde ölürse, o da cennet ehlindendir (buyurdu)."

 

 

Seyyidü’l-İstiğfâr

Allâhümme ente Rabbî, Lâ İlâhe İllâ ente halaktenî ve ene abdüke ve ene alâ ahdike ve va’dike me’steta’tü, eûzü bike min şerri mâ sana’tü, ebûü leke bi ni’metike aleyye ve ebûü bi zenbî fe’gfirlî fe innehû lâ yeğfiru’z-zünûbe illâ ente

ANLAMI

“Allah’ım! Sen benim Rabbimsin! Senden başka hiçbir ilâh yoktur. Beni sen yarattın. Ben senin kulunum; gücüm yettiği kadarıyla senin ahdin ve va’din (sözün ve müjden) üzere bulunuyorum. Yaptığım fenalıkların şerrinden sana sığınırım. Üzerimde olan nimetlerini itiraf ederim, günahımı da itiraf ederim. Beni bağışla; çünkü senden başka hiçbir kimse günahları mağfiret edemez.”

{1} Buhâri, Deavât: 15, 7/150; Ebû Davûd No: 5070; İbni Mâce No: 3872.